Diep in de Zee

Net in Nha Trang aangekomen, waar het gelukkig momenteel droog is. De laatste dag in Hoi An begon het namelijk behoorlijk te gieten. Regenseizoen of niet, het was toch weer een leuke ervaring.
Hoi An is eigenlijk een grote winkelstraat voor handgemaakte kleding, het ziet er allemaal dan ook prachtig uit. Het is dan wel een beetje duurder dan in China, maar ik geloof niet dat je een pak op maat kan kopen in Nederland voor een miezerige 60 dollar.
Helaas heb ik al een paar pakken in de kast hangen, dus om nu een nieuwe aan te gaan schaffen is een beetje te veel van het goede.
Wel heb ik een spijkerbroek en twee T-Shirtjes laten maken; zitten prima dus ik ben er erg tevreden mee.

Voor de rest is er vrij weinig te doen in de stad, dus besloten we (Emily en Eileen, twee engelse meiden die ik in Ha Long Bay heb ontmoet) een scooter te huren en zo naar het strand te gaan. Geweldig, zeker omdat ik nog nooit eerder op een scooter gereden heb. Het was gelukkig niet zo druk op de weg als in Hanoi, maar ook hier ben je vooral bezig met het ontwijken van voetgangers.

Nog naar een strandfeest geweest waar eigenlijk iedereen wel erg diep in het glaasje had gekeken. Ben daar niet al te lang gebleven, omdat ze besloten salto's in het zwembad te maken. Hopelijk heeft niemand zijn nek gebroken, want als iemand die niet in een rechte lijn kan lopen zulke stunts gaat uithalen kan het niet al te best aflopen.

Nu in Nha Trang waar veel mensen komen om te duiken. Het weer voor de komende week ziet er helaas niet rooskleurig uit, maar als het zich een beetje kalm houdt, waag ik misschien ook wel een duik in het diepe.

Plannen zijn nog een beetje onduidelijk, maar dat vind ik eigenlijk wel een beetje fijn. Misschien ga ik op een tour de Highlands in. Ziet er allemaal prachtig uit op de foto's, dus even kijken hoe diep ik daarvoor in mijn buidel moet gaan graaien.

Nu even door de stad wandelen, kijken of het wat is. Mijn hotel bevindt zich zo'n vijf minuten van het strand en van het centrum, wat dus ideaal is.
Misschien een biertje op het strand, want er is iets te vieren: Ik ben vandaag precies vier maanden in Azie!

(P.S. Koop geen slippers in Hoi An, die van mij zijn al twee keer kapot gegaan.. Maar wat wil je voor 2 dollar per stuk)

Het Visumprobleem

Eindelijk weer eens wat tijd voor een blog.
Ik bevind me momenteel weer in Hanoi, een stad waar ik het best wel naar mijn zin heb, ondanks de enigszins hoge kamerprijzen.
Maar omdat je moeilijk de gehele reis in een stad kan doorbrengen zijn we vorige week naar Sapa geweest, een stadje in de bergen vlakbij de Chinese grens. Heel mooi en rustig, zeker in verhouding tot de hoofdstad. We hadden een tour geboekt, maar dat was nogal een afknapper: Vele dingen die in de folder stonden hebben we niet gezien, iets waar je niet echt vrolijker van wordt.
Tijdens de tour bleek een Amerikaan te zijn verdronken bij de waterval (die wij dus niet gezien hebben) en om eerlijk te zijn was dat wel even schrikken, het zou je maar zelf overkomen...
Uiteraard was het niet allemaal slecht en heb ik toch nog wat leuke plaatjes kunnen schieten. Ook het een en ander over de cultuur ontdekt. Zo hebben sommige vrouwen een rood rondje op hun voorhoofd. Het blijkt dus dat als mensen hier veel last van hoofdpijn hebben, ze een verwarmd kommetje op het hoofd drukken. Dit werkt blijkbaar, aangezien er hier vele vrouwtjes gebrandmerkt door het leven gaan.

Eenmaal terug zijn we gaan klagen en tot onze verbazing kregen we 20 dollar in onze handen gedrukt. Iets is beter dan niets en hebben de dag daarna een andere tour geboekt richting Ha Long Bay.
Dit was daarentegen een fantastische tour; heel relaxed op een bootje een paar eilanden bezichtigen vind ik niet erg. Van de boot afspringen, een paar grotten gezien en nog fijn door de bergen gehiked, wat wil je nog meer?

Ha Long Bay bestaat uit een groep eilanden waarvan sommige op dieren of dingen lijken. Het verhaal achter Ha Long Bay gaat over een draak (Long) die de Vietnamezen hielp toen de Chinezen het land binnenvielen. Volgens de legende onstonden er eilanden op de plekken waar de draak het water aanraakte, hierdoor zouden vele chinese schepen ten onder zijn gegaan. Er is dan ook een eiland die de draak zelf moet voorstellen.
Ook waren er eilanden in de vorm van een hond, twee Adelaars, baby draken, moeder draak en een incense urn.

Gisteren teruggekomen in Hanoi en nog wat mensen uit de UK ontmoet die met ons naar Hoi An gaan. Over ongeveer vijf uur van nu zit ik dus in de bus richting het beroemde kleermakers stadje.
Helaas gaat niet alles op rolletjes: Ik ben erachter gekomen dat het onmogelijk is om een Visum voor China te bemachtigen. Waardoor ik nu haast gedwongen ben een vlucht naar Hong Kong te boeken, wat waarschijnlijk zo'n 300 euro gaat kosten. Hopelijk kan ik de vlucht veranderen, zodat ik niet terug naar Hong Kong hoef te gaan.

Vandaag een pakketje richting huis gestuurd, het is hier vele malen goedkoper dan in China en de grote maakt "gelukkig" niets uit. Ik heb een geweldig instrument gekocht wat zij hier een T'rhung noemen. Wat dat dan precies inhoud horen jullie wel als ik weer terug ben.

Ik ga nu even lunchen en mijn tas inpakken, volgende blog komt uit Hoi An of Nha Trang.

Daadwerkelijk tussen de Vietnamezen

Daar zit ik dan in Hanoi, jaja het is me weer eens gelukt!
Uiteraard zijn er ook nog wat noemenswaardige dingen in China gebeurd, dus daar begin ik maar mee.
In Hainan heb ik de trein richting Zhanjiang gepakt, tenminste dat dacht ik. Ik bleek een kaartje voor Zhanjiangxi gekocht te hebben. Dat is een of andere buitenwijk, dus ik balen! Het leuke is dat heel de stad niet in mijn bijbel voorkomt en had dus geen idee welke richting ik op moest.
Gewoon maar de bus gepakt en na zo'n vier uur reizen en rondvragen vond ik dan uiteindelijk het mainstation. Daar werd mijn tas onderzocht en ben ik een van mijn tibetaanse messen kwijtgeraakt.
Maar goed, ik was op de goede weg (de trein ging daadwerkelijk naar Nanning) dus ik heb eigenlijk weinig te klagen.

Nanning is een gigantische stad met alleen maar hotels. Dus een single room voor 90 rmb met eigen badkamer en airco, wat een mens toch wel waardeerd na een behoorlijk lange tijd je kamer met tig anderen te hebben gedeeld.
Geen buitenlanders gezien, tot ze daar opeens stonden! Ze probeerden aan de balie het een en ander te regelen en ik ging even kijken of ik ze misschien kon helpen. Zonder het door te hebben vroeg ik in het Nederlands of ze hulp nodig hadden en wat blijkt.. Nederlanders!
Genaamd Erik en Carlijn touren zij door geheel Azië en Australië. Leuk is dat Erik gitaar speelt en er net een had aangeschaft. Dus voordat ik het wist zaten we in het park een concertje weg te geven.
Binnen no-time had menig Chinees zich in de alsmaar groeiende circel gevestigd en voor drie uur lang waren wij de topattractie in het park.
Net toen we van plan waren onze gitaren in te pakken zagen we de gehele groep in een specifieke richting kijken.
Blijkbaar was er iemand bedreigd met een pistool, als ik het oude dametje mag geloven. Dus tijd om de biezen te pakken en een buskaartje voor Vietnam te regelen. Ook ons Nederlandse koppel had besloten China te verlaten en ik heb dan ook tot op de dag van vandaag de mogelijkheid om ons mooie taaltje te gebruiken.


Tot zover Nanning en dus China. Na een rit van zo'n acht uur bevonden we ons uiteindelijk in het Hanoi. Het eerste wat je daar merkt is dat er een gigantisch golf van scooters de stad terroriseerd en het leuke is dat oversteken zeer simpel is. Wat wij in Nederland gewend zijn (voor het oversteken eerst links kijken, dan rechts, dan weer links) gaat hier niet op! Gewoon lopen, kleine pasjes en wat je ook doet: niet stilstaan. Hele aparte ervaring om je een weg te banen tussen al deze voorbijracende voertuigen.

Wat de volgende stop is weten we nog niet zeker, maar waarschijnlijk wordt het Halong Bay. Nha Trang mogen we natuurlijk ook niet uit het oog verliezen dus dat zit er ook aan te komen.

Altijd Vol Verrassingen

Plannen zijn er om te wijzigen, dat is een van de dingen die ik hier in China geleerd heb. Dus om dan maar meteen met de deur in huis te vallen: ik verlaat China waarschijnlijk over twee weken. Niet voor het o zo schone Nederland, dat moet nog even wachten.

Toen ik nog een klein pubertje was vertelde mijn vader prachtige verhalen over een heel speciaal land, spannende avonturen in het water en het bouwen van een school waren aan de orde van de dag. Ook mijn grote broer Mattijs kan hier sinds zijn vakantie van begin dit jaar over meepraten.
Ik heb het natuurlijk over het prachtige Vietnam.
Nu weet ik dat ik altijd al gezegd heb dat zelfs vijf maanden niet genoeg is om China te zien en ik ben dan ook niet van mening veranderd, maar het visumprobleem momenteel geeft me in totaal drie opties.
- Naar Hongkong, daar een nieuw visum bemachtigen en zo terug het Mainland in.
- Het vervroegen mijn vliegticket eerder terugkomen
- Naar een ander land, daar twee weken blijven en vervolgens terugkeren naar China.

optie 2 is uiteraard een No Go, ook gezien het feit dat ik dan acht dagen in Hong Kong moet wachten voor mijn vlucht.
Optie 1 betekend dat ik in totaal 16 dagen in Hong Kong moet blijven, omdat ik toch maar een 1 maand visum kan krijgen.
Dus optie 3, die uiteraard ook het meest aantrekkelijk klinkt is het dus geworden. Even lekker twee weken Vietnam in voor een nieuw visum om daarna weer terug te keren.
Tot zover de plannen dus.

Nu even iets totaal anders, de tijd op het eiland Hainan staat uiteraard ook niet stil. Zo hebben we momenteel een typhoon! Nog nooit eerder gezien en die hoge golven zien er behoorlijk aantrekkelijk uit. Ik ben uiteraard niet op mijn hoofd gevallen, dus ik denk wel even twee keer na voor ik me in de woeste zee begeef.

Eergister ben ik naar een discotheek geweest met wat lui die ik hier heb ontmoet. Topavond gehad tot het einde.. Toen ik uit de discotheek kwam, schrok ik me toch een ongeluk. Twee meter van de uitgang lag een dode man. Hoofd onder het bloed en zag er niet bepaald rooskleurig uit. Er was wel politie, maar die stonden op zo'n 10 meter afstand een beetje toe te kijken. We besloten even te wachten op de ambulance en waren behoorlijk van slag, ook omdat iedereen er maar gewoon langsliep zonder er veel aandacht aan te schenken. De club bleef gewoon open en het was alsof er niks aan de hand was.
Na zo'n 15 minuten vonden ze dan uiteindelijk een papieren doek die ze over het hoofd van de dode heen legden en na grofweg een half uur kwamen ze met een witte handdoek aanzetten, omdat het stuk papier steeds wegwaaide. Na wat ik denk een uur gewacht te hebben, besloten we te gaan. Er was nog steeds geen teken van een ambulance what so ever.
We besloten in een andere bar maar een paar biertjes te drinken, zodat we niet met een rotgevoel naar bed hoefden te gaan. Daar hoorden we dat het waarschijnlijk een afrekening was...

China is werkelijk een land als geen ander. Mensen gaan totaal anders met de dood om dan wij in het westen.

Maar je gaat uiteraard gewoon verder, zo ga ik vandaag een treinkaartje voor Nanning kopen om daar vervolgens een visum voor Vietnam aan te vragen.

Dus over twee weken is het Jesse tussen de Vietnamezen!

Escape From Monkey Island

Als een ware Guybrush Threepwood waagde ik me vandaag op Monkey Island! Met mijn camera stevig in de handen verkende ik als een echte avonturier het eiland. Helaas was het niet zoals ik me het had voorgesteld. Het was meer een attractiepark met losgeslagen apen, zoals dat eigenlijk altijd het geval is.
Uiteraard is China het land om een aap op een fiets te zien, die dan vervolgens iemand aanvalt met een waterpistool in zijn hand.
Een van de jongens die meeging is heel hard in zijn rug gebeten en een ander was zo slim een banaan uit zijn rugzak te halen.. 2 seconden had de aap nodig om meerdere meters af te leggen en met ongekende snelheid de banaan uit zijn vingers te rukken.

Nog even iets over de reis naar het eiland, iets dat ik vergeten was te vermelden in mijn vorige blog: Er is geen brug die dit eiland met China verbindt. De trein werd simpelweg in stukjes verdeeld en zo op de boot gezet.. Heel aparte ervaring.

Gisteren behoorlijk verbrand, maar nu lekker bruin. Nog even en ik heb de vader ingehaald!
Daar moet je uiteraard wel flink je best voor doen, dus ik denk dat ik nog even een wandelingetje ga maken in de avondzon.

Jullie horen snel meer!

(P.S. In het park was ook een standbeeld van een apenhoofd, maar ik had helaas geen wattenstaafje bij me, Mattijs weet denk ik wel wat ik bedoel)

7/11 Blues

In Guangzhou eigenlijk geweldig naar mijn zin gehad.
Veel mensen ontmoet en veel muziek gemaakt. Elke avond zaten we voor de 7 11 met mijn gitaar de sterren van de hemel te spelen. Om eerlijk te zijn klonk het nergens naar, maar we hadden het naar ons zin en daar doe je het voor!
Mensen gaven ons zelfs geld en drankjes, terwijl dat helemaal niet de bedoeling was. Op zijn tijd kwamen er ook mensen die dan even een liedje zongen/speelden, waaronder een Duitse blueszangeres: wat kon zij zingen, niet normaal!

Het kopen van mijn Guzheng heb ik even op de wachtlijst gezet. De nieuwe prijs voor het verzenden was zo'n 180 euro. Nog aan het overwegen of het het waard is, maar ik denk van wel.
Gisteren in Hainan aangekomen: 12 uur trein en 4.5 uur bus in de stikkende hitte, maar wat een prachtig eiland.

Je zweet dan wel 24/7 als een otter, maar de sfeer is zeer relaxed. Het is dan wel niet zo goedkoop als mainland China, maar wel goedkoper dan Guangzhou en Hong Kong.
Vandaag de dag doorgebracht op het strand en vanavond weer fijn gitaar spelen.
Twee jongens die ik in Guangzhou heb ontmoet zijn hier nu ook, dus de band begint weer vorm te krijgen. Helaas heb ik hier nog geen 7/11 gespot..

Morgen een gigantisch boeddha beeld in de zee bezichtigen, ik durf niet met zekerheid te zeggen hoe groot.. Dus dat horen jullie nog wel van me. Daarna naar een afgelegen strand hier niet ver vandaan en dat zijn de plannen tot dusver.

Even wat informatie over het stadje waar ik me nu in bevind: Sanya!
Sanya is de op een na grootste stad op dit eiland en bevindt zich in het zuiden. De stad heeft zeer veel groen en de lucht is erg vochtig. De stad wordt geterroriseerd door de vele Russen die hier van hun goedkope vakantie genieten. Dat betekent dus dat alle obers en shopkeepers een beetje russisch spreken ipv een beetje engels, waardoor het nog lastiger is om te krijgen wat je wilt. Het chinees is hier kantonees en vaak is mijn mandarijn beter dan dat van hen. Dus handen en voetenwerk weer uit de kast gehaald en nu genoegen nemen met het bord noodles dat ze je serveren, in plaats van de fried rice die je had besteld.

Nog geen idee hoeveel dagen ik hier blijf en wat mijn volgende bestemming is. Misschien Dhali of iets in die richting, we zien het wel!

Het reizen is weer begonnen!

Terug in het o zo grote China!
Fijn weer eens voor een redelijke prijs een maaltijd te nuttigen, terwijl je geniet van de vele rokende/spugende mensen in het restaurant.
Ik ben dus weer thuis, het is dan wel Guangzhou maar toch.
Op het moment zijn er veel zakenlui in de stad en dus ook in mijn dorm. Ik had nogal geluk met mijn bed, aangezien er nog maar een vrij was.
Gisteren informatie verzameld voor het verschepen van mijn Se/Guzheng, maar dat blijkt iets moeilijker en duurder te zijn dan verwacht. Het is dan ook ongeveer 1.75 meter lang!
Het postkantoor wil het niet doen, hun grootste pakket was 75 cm lang dus dat red ik niet. De man in de muziekwinkel had me geholpen, dus nu kan ik het verschepen voor een miezerige 5567 yuan.. Dat is bijna 500 euro!! Het ding zelf kost maar 100 tot 300 euro, dus dat feest ging niet door.
Maar nu is er een man in mijn dorm die wat meer ervaring met verschepen heeft dan ik en die gaat vandaag ook even rondbellen..
Dus hopelijk komt hij met een redelijk prijsje aanzetten.

Hong Kong was apart, had het er niet verschrikkelijk naar mijn zin maar het was zeer fijn Fleurs ouders te zien. Zeer lekker gegeten en gezellig bijgekletst voor twee dagen. Ook de drop (en dummies) gingen er goed in, dat spul vind je hier helaas nergens.

Ik heb nu een 1 maand visum voor China, maar ben wel van plan die te verlengen. Ze vroegen er wel een absurde prijs voor, maar ik zou voor geen goud nu terugkeren naar Nederland. Veel te lekker bezig met reizen. Morgen wilde ik naar Hainan gaan, het Hawaii van China, maar blijf hier waarschijnlijk nog een extra dagje voor mijn instrument.
Na Hainan wil ik naar Hunan gaan, waarom? Geen idee om eerlijk te zijn, maar ik hoorde dat het er prachtig is.

Ons vader komt misschien niet naar China, maar gelukkig gaan we wel samen naar Madagaskar. Ook al is dat nog niet helemaal zeker, lijkt me zeer leuk samen met hem te reizen.

Nu is het tijd om mijn gitaar weer op te pakken en lekker in het zonnetje bij water te zitten. Het ware leven!